Mijn naam is Wendy van der Reep en  Gewoon Wendy is de naam waaronder ik werk. Naast tieneryoga bied ik Coaching & Healing aan en is er een – moeder en dochterreis – bij mij te boeken. Dit bijzonder unieke coachingtraject is speciaal gericht op bewuste moeders en hun dochters die graag de verbinding tussen hen zou willen voeden en versterken. Voornamelijk ondersteun ik meisjes, moeders en natuurlijk ook vrouwen zonder kinderen om thuis te komen in zichzelf.

Lang heb ik mij hier niet thuis gevoeld

Toen een tijdje geleden een klasgenoot van vroeger een sessie bij me deed en naderhand vroeg hoe ik er zo was bijgekomen dit werk te gaan doen, kon ik daar niet zo gauw een antwoord op geven. Zijn herinnering aan mij leek niet echt overeen te komen met het beeld dat hij nu van me kreeg. Begrijpelijk, want hij kende mij als die verloren puber van de middelbare school, een opstandige stoere meid met bijna zwart geverfd haar en haar ogen zo zwaar en donker opgemaakt, ze droeg donkere kleding die je eerder bij jongens ziet dan meisjes en als ze weer uit de klas werd gestuurd een joint ging roken in het fietsenhok.

Destijds leek het misschien voor de buitenwereld alsof ik de tijd van m’n leven had. Achteraf gezien was het een nogal donkere periode in mijn leven waarin ik de wereld vooral vanuit angst beleefde en was ik wanhopig op zoek. 

Alles in en om mij heen voelde onveilig, de donkere gedachten die door mijn hoofd speelden, alle verwachtingen en druk vanuit het schoolsysteem en dus iedere dag verplichtingen ervaarde maakte dat ik me gevangen voelde en nergens écht van kon genieten. Eenzaam, onbegrepen en een gevoel van nergens thuis zijn werd mijn innerlijke beleving.

Mijn ouders waren gescheiden, we verhuisden naar de stad en ik had een nieuw leven op te bouwen, weg van alles wat ik tot dan toe als ‘veilig’ had ervaren. Mijn basis viel uiteen, wanhopig zocht ik naar steun en bevestiging in dat alles goed zou komen, nergens vond ik het. Totdat ik bij mijn toen al verslaafde grote broer uitkwam. Hij was vier jaar ouder dan mij en leek nergens veel last van te hebben. Hoe deed hij dat toch? Binnenin mij gebeurde er van alles, wat precies wist ik niet, wat ik wel wist is dat het ongemakkelijk was en ik er van af wilde.

Hoe ik met het verlies   omging…

Want waar kon ik anders terecht als je inwendig weet dat je ouders met zichzelf te dealen hadden in tijden van een drastische verandering als deze? Ik voelde het, ze hadden genoeg aan zichzelf en ik had de gewoonte eigen gemaakt anderen van dienst te zijn nog voordat ze ook maar iets hoefden te vragen.

Feilloos voelde ik aan anderen wat ze nodig hadden. Je kan wel stellen dat ik dit zo deed omdat ik geen tools had om met mijn eigen overweldigende gevoelens en emoties om te gaan. Zolang ik me met anderen bezighield  hoefde ik niets met mezelf. De onderliggende pijn verdoofde ik door te gaan feesten en middelen te gebruiken samen met mijn broer en zijn vriendengroep waardoor ik mezelf al jong had verlaten.

Al snel ben je dan geen kind meer… Geen idee had ik van de echte pure Wendy, die als jong sensitief meisje kon fantaseren over een ‘perfecte’ vredevolle wereld waarin liefde en saamhorigheid de boventoon voerde. Het lichte, zachtaardige, vrolijke meisje dat overal een regenboogje, hartjes en zonnetjes op tekende, dol was op het bedenken en schrijven van verhaaltjes, liedjes zingen, een kamer vol had met knuffels en van dansen en paardrijden hield…

Net als vele anderen deed ik alles eraan om me geliefd te voelen en paste ik me aan als een kameleon om te worden gezien als één van de rest.

Diep van binnen…

 wilde ik niet ‘anders’ zijn en toch wist ik ergens wel dat ik me anders voordeed dan wie ik werkelijk was. Doordat ik mezelf niet accepteerde en angst had voor opnieuw een verlies, verlies van de persoon die ik dacht te zijn geworden en zoals anderen mij zagen, werd  mijn leven een oppervlakkig feest, mijn escape.

Onbewust leverde het mij iets op om in de rol van de ‘redder’ te stappen. Naast het dragen van mijn eigen lasten droeg ik ze ook voor anderen, zoals die van mijn broer. Wanneer ik mezelf groot maakte voelde ik me belangrijk, dit deed ik zodat ik in de ogen van mijn broer waardevoller was, eindelijk zag hij me staan. Geregeld haalde hij me op van school om met hem mee naar de verslavingskliniek te gaan. Onze ouders hadden geen idee, dit was ons geheim. Buitendat deed ik daar het woord voor hem want hij leek mijn hulp écht nodig te hebben. Ongemerkt werd ik de oudste van ons tweeën en zorgde ik voor hem zoals een moeder voor haar kind.

Het moederschap als ingang voor   persoonlijke en spirituele groei

Vanaf het moment dat het moederschap echt bij mij in beeld kwam, veranderde er veel in mij. Doordat ik in mijn buik een leventje droeg werd ik geconfronteerd met mezelf en de onzekerheid die zo diep in me lag. Ik werd me bewust van de manier waarop wij eerder ons leven leefden en ook hoe ik mijzelf en mijn lichaam had behandeld. De realiteit kwam hard binnen toen ik besefte dat ik vanaf nu hét voorbeeld voor mijn kindje zou zijn en ging ik mezelf afvragen: is dit wat ik wens voor mijn kind? Wat is werkelijk goed voor een kind? Past dit echt bij mij? Door zijn komst opende mijn hart zich voor een immens grote liefde die ik eerder nog niet zo had ervaren en het bracht me dichterbij mijn intuïtie.

Langdurig ging ik mijn grenzen over

Ik geloof dat je het ouderschap kan zien als een ingang voor je spirituele groei. Je wordt namelijk zo met jezelf geconfronteerd en ervoor weglopen is geen optie. Je begint eraan zonder precies te weten waarvoor je dan tekent. Je wordt door je kinderen uitgedaagd en gespiegeld in alles wie je bent en dat is op zijn zachtst gezegd niet alleen maar rozengeur en maneschijn. Het vergrootte onder andere uit hoeveel ik mij om anderen bekommerde en hoe weinig ik mezelf zag.

Net zoals ik bij vele andere moeders zie deden mijn wensen en verlangens er niet zo toe. Mijn taak was zorgen voor het plaatje waar ik jarenlang naar had gestreefd. Een gezin, een huis en werk als (guess what?) hulpverlener bij een zorginstelling  waarvan ik de nodige belasting ook mee naar huis nam. Immers had ik niet geleerd om zaken weer los te laten en bleef ik overal mee rondlopen, mijn schouders konden wel wat hebben.

 

Ja, ik was goed in zorg verlenen aan anderen alleen in hoeverre kan je werkelijk goed zijn voor een ander wanneer je het niet bent voor jezelf? Vanuit de overlevingsstand merk je het niet, zo lang je ‘gewoon’ doorgaat voel je niet dat je overbelast raakt. Al jong had ik geleerd mijn gevoel uit te schakelen en dus niet voelde wanneer mijn grens was bereikt. Omwille van de liefde van de ander deed ik zonder te klagen alles om die ander bij te staan, ik wist nog niet beter.

Anderen tot last zijn daar deed ik niet aan want stel je voor hoe dat eruit ziet wanneer de ‘sterke’ opeens de ‘zwakke’ is? Mijn ego, mijn trots en schaamte zaten me in de weg, ik zou geen goede moeder, partner of werknemer zijn als ik niet kon dragen wat er op mijn weg verscheen en bovendien zou mijn diepe angst om te falen worden bevestigd wanneer ik hulp voor mezelf zou inschakelen. Nee, ik was de hulpverlener en die hoort deze rol te kunnen behouden.

In blinde paniek

Langdurig mijn grens negeren heeft me een harde levensles geleerd. Vlak na de geboorte van mijn dochter keek ik de dood recht in de ogen, het scheelde weinig of mijn verhaal was over. Vervolgens raakte ik in burn-out en  een postnatale depressie daarbij. Het herstel duurde lang, het was alsof ik tóch was doodgegaan en vanaf nul mezelf weer moest opbouwen. Zoveel bloed was er verloren dat ik letterlijk ben leeggelopen en mezelf opnieuw moest gaan vullen.

Alles wat diep in mezelf was weggestopt kwam in beeld. Enorme angst voor het leven, diepe gevoelens van depressie en verdriet maar ook de uitputting van jarenlang verwaarlozing had ik aan te kijken. Stijf van de adrenaline lag ik iedere avond in bed, zo vreselijk uitgeput en niet kunnen slapen. Ondertussen had ik voor een nieuwe baby en een peuter te zorgen, iedere dag opnieuw. Tot op een gegeven moment ik door het donker met mijn pyjama aan in blinde paniek over de straat rende, het was op. 
Het roer moest om, zo kon het niet langer…

Hoe de dood van mijn broer uiteindelijk   mijn leven verlichte.

,Eindelijk was ik dan mijn grens voorbij gegaan en deed ik alles eraan om mezelf weer terug te vinden. Onder andere kwam yoga en meditatie terug op mijn pad. Tijdens de eerste zwangerschap deed ik een kindercoach opleiding en bij de tweede de opleiding tot kinderyogadocent. Via deze weg leerde ik waar mijn grenzen lagen, ik leerde kijken en voelen waar mijn lichaam behoefte aan had en durfde steeds meer te gaan vertrouwen op de signalen die ik ontving. De basis van gezonde voeding en supplementen was al gelegd door mijn achtergrond in drogisterijen en natuurvoedingswinkels. Alle hens aan dek om mezelf weer op te bouwen en in samenwerking met een heel team aan alternatief genezers, nu op geheel natuurlijke wijze. Mijn systeem had in voorgaande jaren al genoeg toxische middelen te voorduren gehad.

Toen ik fysiek gezien aan de betere hand was dacht ik de meest donkere periode voorbij te zijn, niets was minder waar. Op 36 jarige leeftijd besloot mijn broer dat hij genoeg had van al het lijden en stapte uit dit leven. Mijn wereld stortte in, ik was te laat om hem ooit nog te kunnen ‘redden’.

Vnauit de ziel gezien is de dood niets anders dan het verlaten van je lichaam

De verdieping die de dood van mijn broer me heeft gebracht op het gebied van spirituele groei is ongekend. Doordat ik als het ware werd gedwongen een diepe angst voor dood en verlies aan te kijken, verzachte deze en loste op. Het ergste wat kon gebeuren was nu gebeurd, niet langer meer hoefde ik bang te zijn. De dagen na zijn overlijden herinnerde ik mezelf weer als jong meisje dat destijds al wist dat er meer is dan we alleen met onze ogen kunnen waarnemen en van nature aanvoelde dat overleden zielen om ons heen zijn om ons te begeleiden op ons pad.

Grote dankbaarheid en een intens diepe liefde die niet te beschrijven is ervaarde ik na zijn overgang. Hij nam me mee en liet me via mijn hart weten dat hij goed was overgekomen en terug is gegaan naar het licht. Zoals thuiskomen… 

Ondanks de enorme diepe pijn die rouw met zich meebrengt wist ik waarom het zo is gegaan, begreep ik ineens heel helder wat zijn pad was en ook de mijne werd steeds meer duidelijk. De zwaarte van het aardse leven loste op en er ontstond ruimte om de onvoorwaardelijke liefde tussen ons dieper te ervaren en zijn we nu meer met elkaar verbonden dan ooit tevoren. Hiermee heeft hij niet alleen zichzelf van een grote last bevrijdt maar ook het mijne en voelt het soms alsof hij zichzelf voor mij heeft opgeofferd. Dan fluistert hij me toe dat het nu mijn tijd is om écht te gaan leven, zoveel mogelijk te genieten van de tijd die je hier hebt en volop te gaan voor hetgeen mij werkelijk gelukkig maakt.

– Jij bent er altijd voor mij geweest nu is het tijd dat ik er écht ben voor jou, Ga maar lief zusje en bij iedere stap die je zet zal ik er zijn om je aan te moedigen. –